2.Moses 16 vo 40

2.Moses 16 vo 40

16:1 Spöter bringeds vo Ẹlim uf. Am 15. Tag im 2. Monet nach ihrem Uszug us Ägypte isch di ganz Gmeind vo Israelite schliesslich zur Wildnis cho, wo zwüsche Ẹlim und Sịnai liegt.

2 De het di ganzi Gmeind vo Israelite ir Wildnis agfange, sech über Moses und Aron z beklage.

3 Die Israelite hei jammeret: "Hätt Jehova eus doch nume in Ägypte la stärbe während mir a de Fleischtöpf sasse und üs mit Brot satt ässe. Itz heit Der üs hie i d Wildnis bracht damit di ganz Versammlig verhungeret."

4 Da het Jehova zu Moses gseit: "Ich lahn für euch Brot vom Himmel rägne. Jede vom Volk söll usegah und ufsammle, was er für e jewilig Tag brucht. So wird ig se uf d Prob steue u gseh ob si sech a mi Gsetz haute oder nid.

5 Doch we si am sechste Tag zubereite was si hei ufgsammlet söu das dopplet soviu si wi si a jedem angere Tag ufläse."

6 Da hei Moses und Aron zu allne Israelite gseit: "Am Obe werdet ihr ganz bestimmt erkenne, dass es Jehova isch, wo eu us Ägypte usegfüehrt het.

7 Und am Morge werded dir Jehovas Herrlichkeit gseh, denn Jehova het eui Murre, wo gäge ihn grichtet isch, ghört. Wer sind mir scho, dass ihr eu über üs beklaget?"

8 Moses het witer gseit: "Wenn Jehova euch am Abe Fleisch z ässe git und am Morge Brot bis dir satt sit, wärdet dir merke, dass Jehova ghört het, wie ihr eu über ihn beklagt hend. Wer simmer scho? Euri Murre richtet sich nid gege üs sondern gege Jehova."

9 Dann het Moses Aaron de Uftrag geh: "Sag zur ganze Gemeinde der Israelite: 'Tretet vor Jehova, denn er het eui Murre ghört.

10 Nochdem Aron das zur ganze Gmeind vo Israelite gseit het, hei si sech z Richtig Wildnis umtreit. Uf einisch erschient Jehovas Herrlichkeit i de Wolke.

11 Jehova het witer zu Moses gseit:

12 "Ich ha das Murre vo Israelite ghört. Teile ihne mit: 'In der Abigdämmerig werdet ihres Fleisch esse und am Morge werdet ihr eu mit Brot satt esse. Und dir werdet ganz bestimmt erkenne, dass ich Jehova, eure Gott bi.

13 Am Abe si denn Wachte cho u hei ds Lager bedeckt. U am nächschte Morge isch rund um ds Lager e Schicht Tau gläge.

14 Wo d Tuschicht verdunscht het, isch ufem Bode vo de Wildnis öppis Feins, Flockigs lige, so fein wie Reif blibe.

15 Wo Israelite s gseh het, hei si zuenand gseit: "Was isch das?" Si hei nämlech nid gwüsst was es isch. Moses het ne erklärt: "Es isch ds Brot, ds Jehova euch z'esse git.

16 Jehova git euch folgendi Aawiisig: 'Jede söll so viel ufsammle wie er cha ässe. Nehmed für jede es Gọmer nach der Zahl vode Persone wo bi jedem vo euch im Zelt sy.'"

17 Da hei sech d Israelite as Sammle gmacht – mängs läse vil uf u mängi wenig.

18 Wo sies mitem Gọmer hei abmasse, het de gha wo viu gsammlet het, nid zviu u dä wo wenig gsammlet het, nid z'wenig. Jede het so viu ufgläse wiener het chönne esse.

19 Moses het denn zu ihne gseit: "Niemer soll öppis dervo bis zum Morge übrig lassen."

20 Aber si hei nid uf Moses ghärt. Als einigi öppis bis zum Morge übrig hei läse, hei sich Würmer drin bildet, u es isch Stank, u Moses isch zornig uf sie worde.

21 Morge für Morge het jede so viu sammlet, wiener het chönne esse. Sobald d Sunne heiss schiesse, schmolz es.

22 Am sechste Tag hei si dopplet so viu Brot uf sammlet: 2 Gọmer pro Person. Aui Gmeindvorsteher si zu Moses cho u heis ne brichtet.

23 Drufabe hetter zue nene gseit: "S isch wi Jehova's gseit het. Morn wird völlig Rueh si, en heilige Sabbat für Jehova. Backt und chochtet, waser bruchet. Was übrig bliibt, hebed er bis zum Morge uf."

24 Da holeds es bis zum Morge uf, so wies dr Moses agordnet het. Es stank nid und es si o kei Made drin gsy.

25 Moses het denn gseit: "Esst es heute, denn hüt isch e Sabbat für Jehova. Hüt werdedder dusse nüt finde.

26 Sächs Täg werdet Der's ufläse, aber am sibte Tag, am Sabbat wird's nüt geh."

27 Aus einige am sibte Tag trotzdäm usegange um öppis z sammle, hei si nüt gfunge.

28 Da het Jehova zu Moses gseit: "Wie lang weigere ihr euch no mini Gebote u Gsetz z halte?

29 Dänkt dra, dass Jehova euch dr Sabbat gä het. Drum git är öich am sächste Tag Brot für zwei Täg. Am sibte Tag söll jede a däm Ort blibe wo er isch. Niemer söll ne verloh."

30 Da het ds Volk am siebte Tag dr Sabbat ghalte.

31 Das Huus Israel hat des Brot Manna geisst. Es war weiss wie Korianderssamen und hat gschmöckt wie Flachkuchen mit Honig.

32 De het dr Moses gseit: "Jehova git euch die Aawiisig: 'Füllt es Gọmer devo ab und bewahrts für die kommende Generatione uf. So chöi si ds Brot gseh, won i Nech ir Wildniss z ässe gäh ha, won i euch us Ägypte usefüehrt ha.'"

33 Da het dr Moses zum Aron gseit: "Nimm e Krug, füll es Gọmer Manna inne und stells vor Jehova ane. Es söll für die kommende Generatione ufbewahrt werde."

34 Wie Jehova Moses beuftragt het, het dr Aron es vor ds Zügnis gstellt, zum s ufbewahre.

35 D Israelite ässe d Manna 40 Jahr lang bis si i bewohnte Land si cho. Si ässeds, bis si d Gränze vom Land Kạnaan erreiched.

36 E Gọmer isch e Zehntel vomene Ẹpha.