1.Samuel 21 vo 31

1.Samuel 21 vo 31

21:1 Später isch david uf Noba zu Ahimẹlech, em Prieschter wo ihm zitternd entgägnet und gfragt het: "Warum chunsch du allei? Wieso isch kene bi dir?"

2 David hed em Prieschter Ahimẹlech erchlärt: "De König het mer en Uuftrag gä und gseit: "Niemer söll vo dere Mission und mini Awisige erfahre." Mit myne junge Manne han i verabredet, si amene bestimmte Ort z träffe.

3 Falls dir füf Brot zur Verfüegig stöh, de gib si mir doch, oder was immer da isch."

4 Der Prieschter antwortet: "Normals Brot isch nid da, nume heiligs – vorusgsetzt, die junge Männer hei sech vo Fraue färnghalte."

5 Da het dr David gseit: "Wie scho bi frühenere Glegeheite, wenn i e Fäudzug ungernoh ha, si o dasmau Froue uf jede Fau vo üs färn ghaute worde. We di Körper vo de junge Männer scho binere gwöhnleche Mission heilig sy, wi vil me denn hüt!"

6 Druf het ihm dr Prieschter ds heilige Brot gä, denn es isch kes angers da gsi. Das Schaubrot isch aber nümme vor Jehova gläge – me hets a däm übliche Tag scho gäge früsches Brot ustuscht gha.

7 Am gliche Tag isch e Diener vom Saul da gsi – är het sich dert vor Jehova müesse ufhalte. Si Name isch dr Dọeg gsi, dr Edomịter, u är isch dr Sauls oberscht Schofhirte gsi.

8 david het zu Ahimẹlech gseit: "Steit der es Speer oder e Schwert zur Verfüegig? I ha mis Schwert u mini andere Waffe nid mitgnoh, wüu d Mission vom Chönigs so eilig isch gsy."

9 Der Priester erwidert: "Wir haben hier das Schwert des Philịsters Gọliath wo du im Tal Ẹla umbrocht hast. Es liegt hinter dem Ẹphod, i es Tuech eingewickelt. We's wosch ha nimm's, es isch z'einzige hie." "Es bessers git's nid", het de David gseit. "Gibs mer!"

10 No am gliche Tag David wiiter zoge und isch uf sinere Flucht vor Saul schlüsslich zue Ạchisch cho, em König vo Gath.

11 D Diener vo Ạchisch hei zu ihrem König gseit: "Das isch doch David, de König vom Land! Isch das nid dä, wo si mit Lieder und Tänz zuejublet hei:

'Saul het tuusigi erschlage

u david zehtusige'?"

12 David het die Wort ärnscht gno und grossi Angst vor Ạchisch übercho, em König vo Gath.

13 Drum het er sich i ihrer Gägewart versteut u het sich unger ihnä wiene Geisteskrankä gno. Är het uf d Torflügel kritzlet u het i si Bart sabberet.

14 Da het Ạchisch zu siine Diener: "Ihr gsehnd doch, dass der Maa verruckt isch! Warum wennd ihr ihn zu mir bringe?

15 Hani nid scho gnue Vrückt hie, dass sech dä ou no wiene Vrückter vor mir mues uffüere? Söll i ne öppe i mis Hus lah?"