1.Moses 48 vo 50

1.Moses 48 vo 50

48 Später isch Joseph mitteilt worde: "Dein Vater wird immer schwächer." Da isch er mit sine beide Söhn gange, Manạsse und Ẹphraim, zu ihm.

2 De het mer zum Jakob gseit: "Dein Sohn Joseph ist koo." Israel het sini ganzi Chraft zemme gno und het sich i sim Bett ufgsetzt.

3 Jakob het zum Joseph gseit: "Gott de Allmächtigi, isch mer z Lus im Land Kạnaan erschine und het mi gsägnet.

4 Er het zu mir gseit: 'Ich lah di fruchtbar und zahlrich werde. I mache us dir ä Mängi vo Vöuker u i wirde das Land din Nachkomme uf Duur als Bsitz gä.'

5 Dini zwöi Söhn, wo in Ägypte gebore worde si, bevor i zu dir cho bi, ghöre mer. Ẹphraim u Manạsse söue mir ghöre wi Rụbe u Sịmeon.

6 Doch die Chind wo de nach ihne bechunsch ghöret dir. Si wärde dr Name vo ihrem Brüedere i ihrem Erbteil trage.

7 Was mi betrifft: Woni us Pạdan bi cho isch, isch Rahel a minere Siite im Land Kạnaan gstorbe. Bis Ẹphrath isch's no es guets Stück gsi, u so hani se dert am Wäg nach Ẹphrath begruefe, das heisst Bẹthlehem."

8 Als Israel Josephs Söhn xe het, het er gfragt: "Wer isch das?"

9 Joseph het sim Vater antwortet: "Das sy mini Söhn, wo Gott mir hie gäh het." Druf het Israel gseit: "Bring sie bitte her, i wott sie sege."

10 Israels Auge si im Alter schwach worde und er het nid chönne gseh. Do het sie Josef zue nem brocht, un na küsst un umarmt sie.

11 Israel het zum Joseph gseit: "I hett nie denkt das ich dich no einisch wider gseh, und jetzt loht Gott mi sogar dini Nachkomme gseh".

12 Dnohch het Josef de beide vu Israels Knie weg gführt und het sich mit em Gsicht zue d Erde vrbügt.

13 Joseph het denn die beide gholt – Ẹphraim a di rächti Hand u Meạsse a di linki – u het si zu ihm bracht, sodass Ẹphraim links u Meạsse rächts vo Israel isch gstande.

14 Israel het jedoch sini rechti Hand usgstreckt und het sie Ẹphraim ufe Chopf gleit, obwohl er de Jünger gsi isch. Sini linke Hand het er Manạsse uf de Chopf gleit. Meạsse isch zwar dr Erstgeborene gsi, doch Israel het sini Händ absichtlich so ane gleit.

15 Dann sait da Josef un sait:

"Dä wahre Gott, vor däm mi Vätere Abraham un Isaak si Wäg gange sin, der wahre Gott, der mi ganze Läbä lang bis hütt we ä Hirte ghüetetet het,

16 dr Engel, wo mi us all mire Not erlöst het, zeigne d Junge. Mi Name un de Name vu minem Vätere Abraham un Isaak soll durch sie erhalte blybe. Us dene söu e grossi Mängi uf der Erde wärde."

17 Wo der Joseph het gseh, dass si Vater sini rechti Hand uf Ẹphraims Chopf gleit het, het ihm das nid gfalle. Drum het är d Hand vo sim Vater probiert z näh und se vo Ẹphraims Chopf uf Manạsses Chopf z legge.

18 Joseph het zu sim Vater gseit: "Nei, Vater, er hie isch dr Erschtgeborene. Leg ihm di rächti Hand ufe Chopf."

19 Sin Vater wanderet sich jedoch beharrlich un het gsait: "Ich kenn, mi Bueb, i weiss. Au üs nem wird ä Volk üsgoh un na wird gross wäre. Doch si jüngere Brueda wird gresser wäre als er, un sini Nochkumme wäre eina vu d Lit entspräche."

20 Israel het sie an däm Tag witer gsegnet, indem er gseit het: "Israel söll di erwähne wenns Segenswünsch usspricht, und sege: 'Gott söll di wie Ẹphraim und manạsse mache.'" So het är Ẹphraim immer wieder vor Manạsse gstellt.

21 Denn het Israel zum Joseph gseit: "Ich stirb jetzt aber Gott wird eu ganz bestimmt witer biistah und eu i das Land eure Vorfahre zrugbringe.

22 U i gibe dr es Stück Land meh aus dine Brüedere – Land, woni dr Amorịter mit mim Schwert u mim Boge ha abgnoh."