1 Könige 21 vo 22

1 Könige 21 vo 22

21:1 Später isch es zu folgendem Vorfall cho: Nạboth us Jẹsreël het in Jẹsreël e Wygarte bsesse. Er isch näbem Palast vo Ạ ha, em König vom Samạria gläge.

2 Ạ ha gseit zu Nạboth: "Gib mir dein Wegarte. Är lit nöch bi mim Huus, u i möcht ihn aus Gmüesgarte nutze. I gib dr dr drfür e bessere Wygarte aus Ersatz. I cha ne dr o abchoufe we dir das lieber isch."

3 Doch Nạboth gäh Ạhab zur Antwort: "Ich würd dr niemols s Erbe vo mine Vorfahre gä. Das isch vom Standpunkt Jehovas us undenkbar."

4 Da isch Ạhan i sis Huus – schlecht glaunt und deprimiert, will Nạboth us Jẹsreël em gantwortet het: "Ich werde der s Erbe vo mine Vorfahre nid gä." Är het sich uf sys Bett leit, het sys Gsicht abgwandt u het nüt me wöue ässe.

5 Aus sini Frou Ịsebel inecho, het si ne gfragt: "Warum bisch du so bedrückt, dass du nüt wosch ässe?"

6 Er het dir antwortet: "Ich ha z Nạboth us Jẹsreël gseit: 'Verchouf mir din Wegarte. Oder wenn der das lieber esch, gib der als Ersatz en andere.' Aber är het gseit: "Ich gibe der min Wigarte nid.'"

7 "Du herrsch doch als König in Israel, oder?", het sini Frau erwideret Ịsebel. "Stah uf, iss öppis und ärgere di nümme. I wirde defür sorge, dass du de Wigarte vo Nạboth us Jẹsreël bechunsch."

8 Aso het si Briefe i Ạhabs Name gschribe, het si mit sim Siegele versieglet u si a die Ältischte gschickt u di iiflussriiche Manne in Nạboths Stadt gschickt.

9 In den Briefen ist gestande: "Rueft ein Fasten aus und lasst Nạboth ganz vornen unter den Leute hocken.

10 Zwöi nutzlosi Manne söue sech vor ne setze u gägenüber säge: 'Du hesch Gott u de König verfluecht.' De bringt ne use u steinigt ne."

11 D Manne vor Stadt, die Ältiste u die Iflussryche, wo ir Stadt gwohnt hei, hei es genauso gmacht wies i Briefe isch gstande, wo Ịsebel gschickt het.

12 Si rüefe e Faste us u löse Nạboth ganz vor unger de Lüt hocke.

13 De sy zwöi nutzlosi Manne inecho, hei sech vor ne hii gsetzt u fange ah, vor Lüt gäge ne uszsäge: "Nạboth het Gott u de König verfluecht!" När hei si ne us dr Stadt use gfüert u hei ne gstickt.

14 An Ịsebel hei si d Nachricht gschickt: "Nạboth isch gsteinigt worde."

15 Sobald Ịsebel erfahre, dass Nạboth gsteinigt worde isch, het si zu Ạhab: "Nạboth us Jẹsreël läbt nümm. Er isch tot. Uf, nimm der de Wigarte, woner dir nid het welle verchaufe!"

16 Als Ạha ghört, dass Nạboth tot isch, isch är sofort abe zum Wygarte gange, um ne azlege.

17 Elịan us Tischbẹ het vo Jehova d Aawiisig übercho:

18 "Mach di uf, gang uf Samạria zu König Ạ ha vo Israel. Är isch z Nạboths Wigarte gange und wott ne sech aneige.

19 Teil ihm mit: 'Das seit Jehova: "Hesch ä Maa ermordet u ihm o no sy Bsitz gno?" De richte ihm us: 'Das seit Jehova: "Ar der Stell, wo d Hünd ds Bluet vo Nạboth ufgleckt hei, wärde si o dis Bluet ufläcke.

20 Ạha het zu Elịa gseit: "Du hesch mi auso gfunde, mi Find!"s Elịa het antwortet: "Ich ha di gfunde. Gott laht dir usrichte: 'Wüu du unbedingt wotsch tue was i Jehovas Ouge schlächt isch,

21 bringi Unglück über di. I wirde hinger dir suber usfüege. I wirde aui männleche Nachkomme Ạhas vernichte, ou dr Hilflose u Schwache in Israel.

22 Will du mi Zorn provoziert u Israel zum Sündige verleitet hesch, wirdi mit dim Huus genauso verfahre wi mit em Huus vo Jerọbeam,w em Sohn Nẹbats, u em Huus vo Bạscha, em Sohn Ahịjas.‘

23 Und über Ịsebel het Jehova gseit: 'D Hunde werden Ịsebel auf dem Feld von Jẹsreël fressen.

24 Wär vo Ạhabs Aaghörige ir Stadt stirbt, dä wärde d Hünd frässe. Und wär usserhalb vor Stadt stirbt, dä wärde d Vögel frässe.

25 nie hets öper geh wie Ạhab, wo sich – uf ahstifte vo sinere Frau Ịsebel so bewusst defür entschide het, ztue, was in Jehovas Ouge schlecht isch.

26 Är het sech ganz abscheulech verhaute. Är isch dr widerlech Götz nocheglüffe, wies d'Amorịter gmacht hei, wo Jehova vor de Israelite vertribe het.

27 Aus Ạ ha das ghört, het er syni Chleider zerrisse und zoge Sacktuech aagloge. Är het fascht, het sich o z Sacktuech schlafe und isch bedruckt ume gloffe.

28 Elịa us Tischbẹ het denn folgendi Botschaft vo Jehova übercho:

29 "Häsch gseh, wi sich Ạhab vor mir gmüetetet het? Wil er das gmacht het, wird i däm Unglück nid über sis Huus bringe, solang er läbt, sondern ersch zur Zyt vo sim Bueb."