1 Könige 18 vo 22

1 Könige 18 vo 22

18:1 Nach einige Ziit – im dritte Jahr het Elịa folgendi Botschaft vo Jehova übercho: "Gah, zeig di Ạha. Ich wird's uf d Erdoberflächi rägne lah."

2 Also isch Elịa los gange zum sich Ạhab z zeige. Samạria litt damals unterere schwere Hungersnot.

3 Inzwüsche rief Ạ ha de Palastverwalter Obạdja zu sich. (Obạdja het grossi Ehrfurcht vor Jehova gha.

4 Aus Ịsebel Jehovas Prophete umbrocht het, het är 100 vo ihne – je 50 ire Höhli versteckt – u het si mit Brot u Wasser versorgt.)

5 Ạhab gab Obạdja dr Uftrag: "Gang zu allne Wasserquelle und Täler im Land. Vilicht findemer gnue Gras für d'Ross u Muultiere, damit nid alli üsi Tier sterbed."

6 Auso si hei ds Land teilt, dür das si würde ga unger sich uf, u jede het sich elei uf e Wäg gmacht – Ạha i di einti u Obạdja i di angeri richtig.

7 Als Obạdja ungerwägs gsi isch, isch ihm Elịa entgägecho. Er het ne grad erchennt, isch uf e Bode gworfe u het gfragt: "Mein Herr Elịa, bisch dus würklech?"

8 "Ja, i bi's", het Elịa gantwortet. "Gang u säge zu dim Herrn: 'Elịa isch hie.'"

9 Obạdja erwiderte: "Welche Sinde habe ich begangen, mein Herr, dass du mich Ạhab auslieferisch? Er bringt mich um! 10 So wahr Jehova, di Gott, läbt: Mi Herr het di i sämtleche Völker und Königriche la sueche. We me ihm gseit het: 'Er isch nid hie', het er sech vom Chönigrich und em Vouch mit em ne Eid bestätige, dass de nid z'finde bisch.

11 U jitz verlangsch vo mir: 'Gang u säg zu dim Herrn: "Elịa isch hie"“"!

12 Wenni weggah bringt dich de Geist Jehovas anen Ort woni nid kenne. Und wenni de Ạha Bscheid geh und er di nid findet wird er mi bestimmt umbringe. Derby hani, di Diener, doch scho mis Läbe lang Ehrfurcht vor Jehova.

13 Min Herr, het dir niemer verzellt wasi tah ha als Ịsebel d Prophete Jehovas tötet? Wi ig 100 Prophete Jehovas versteckt ha – je 50 ire Höhli – u si di ganz Zyt mit Brot u Wasser versorgt ha?

14 U jitz verlangsch vo mir: 'Gang u säg zu dim Herrn: "Elịa isch hie"'! Das isch my sichere Tod!"

15 Elịa het ihm jedoch versicheret: "So wahr Jehova, der Herr der Heere, läbt, der Gott woni diene: Ich wird ihm hütt zeige."

16 Da ging Obạdja zu Ạha u het ihm aues brichtet. Danach het sich Ạhab auf den Weg zu Elịa.

17 Sobald Ạhab Elịa het gseh, het er zu ihm gseit: "Da bisch ja! Du bisch schuld dass Israel i söttige Schwierigkeite steckt!"

18 Elịa erwideret: "Nöd ich ha Israel in Schwierigkeite brocht, sondern du und das Huus vo dim Vater. Ihr hend Jehovas Gebot nümme beachtet und sind de Baale nocheglaufe.

19 Und itz, la ganz Israel zu mir uf e Bärg Kạrmel cho, o di 450 Prophete Baals und di 400 Prophete vom heilige Pfaal wo am Tisch Ịsebels ässe."

20 Da benachrichtigte Ạ han alli Israelite und hend d Prophete ufem Berg Kạrmel zemmecho.

21 Elịa het sech de vors Volk gstellt und gseit: "Wie lang wärdeder no zwüsche zwöi verschidene Meinige schwankene? Wenn Jehova de wahri Gott isch folgt ihm. Isch es aber Baal, denn folgt ihm." Ds Volk het ihm aber kes Wort gantwortet.

22 Wiiter het der Elịa zum Volk gseit: "I bi dr einzig Prophet Jehovas wo no übrig blibe isch. D Prophet Baals dergäge si 450 Maa.

23 Me söll üs zwöi jungi Stier bringe und si chöi sich eini ussueche. Dä söue si zerteile und ds Stück uf ds Houz lege, aber si dörfe kes Füür azünde. I wirde dr anger jungi Stier vorbereite u uf ds Houz lege u o kes Füür azünde.

24 De lütet dir de Name euri Gottes a und i wird dr Name Jehovas alüte. De Gott wo mit Füür antwortet isch de wahri Gott."Druf het ds Volk erwideret: "Ja das isch guet."

25 Der Elịa het itz zu de Baalsprophete gseit: "Suechet nech e junge Schtiier us u bereitet ne zersch vor, ier sit i der Überzahl. Denn lütet de Name euri Gottes aa aber zündet kes Füür a."

26 Da hei si der jung Schtiir gno, wo usgsuecht isch worde, hei ne vorgschlage u gheie vom Morge bis zum Zmittag der Name Baals aagrüefe. "O Baal, antworte uns!", se rüefe sy. Aber es isch ke Stimm cho, niemer het gantwortet. Die ganz Zyt hei si hinkend um e Altar ume tanzt, wo si ufbout hei.

27 Um d Mittagszyt het Elịa aagfange, sech über si luschtig zmache. Är het gseit: "Dir müesst richtig luut rüefe! Schliesslech ischer e Gott! Vilicht isch är in Gedanke versunke oder är het mal müesse usträtte. Oder vilicht schlaft er und öpper mues ihn ufwecke."

28 Si hei gschroue, so lut si hei chönne, u rüttle mit Douche u Lanze, wi's bi ihne Bruch isch gsy, bis ne ds Bluet überau isch abegloffe.

29 Das isch o am Nami so witer gangä. Bis zur Zyt vom Obigetreideopfer sy si völlig in Ekstase gsy, aber isch ke Stimm cho, niemer het gantwortet, niemer het uf si gachtet.

30 Schliesslich het Elịa zum Volk gseit: "Chunnt her." Da si zu ihm cho. Denn het är der Altar Jehovas repariert, wo niedergrisse worde isch.

31 Elịa het zwölf Stei entsprechend de Zahl vo de Söhn Jakobs gno, zu dem Jehova gseit het: "Dein Name soll Israel sein."

32 Mit dä Schtei het är ä Altar zur Ehre vom Name Jehovas bout. Dänn grub er rings um e Altar e Grabe. De Grabe het e Flächi gränzt, wo me mit 2 Sea Same cha bsueche.

33 Dernach het är d Houzstück zrächt ta, het der jung Stier verteilt u het ne uf ds Houz gleit. Aaschliessend het är aagordnet: "Füllt vier grossi Krüge mit Wasser und giesst's uf ds Brandopfa u d Houzstück."

34 Denne het er se ufgeforderet: "Machet ds gliche no einisch" Das hei si gmacht. "Und jitz no einisch", het er verlangt. Si hei's es dritts Mal gmacht.

35 Ds Wasser isch a aune Site vom Altar abegloffe, u o der Grabe isch mit Wasser gfüut worde.

36 Öppe zur Zyt vom Obendtreideopfer isch dr Prophet Elịa vorgange un het gsait: "O Jehova, Gott Abrahams, Isaaks un Israels, len hütt alli lo wüsse das du Gott in Israel bisch, das ich din Diener bi und dass ich das alles uf dis Wort hii tah han.

37 Antwort mir o Jehova, antworte mir, damit dä Volk erkennt, dass du, Jehova, dä wahri Gott bisch und dass du ihres Herz widr wotsch gwünne."

38 Da het Jehova Füür abegheit. D Flamme verzehrt ds Brandopfa, d Holzstück, d Schtei un d Staub un leckte s Wasser im Grabe uf.

39 Wo ds Volk das gseh het, hei sech aui sofort ufe Bode grüefe: "Jehova isch der wahre Gott! Jehova isch dr wahri Gott!"

40 Elịa befahl: "Ergreift die Prophete Baals! Löt ke einzige lo entcho!" Sofort hei si packt, und Elịa het si zum Bacha Kịschone durab gführt und het si dert umbrocht.

41 Denne het Elịa zu Ạha: "Göh, iss und trink. I ghöre wies i Ströme rägnet."

42 Da isch Ạhab weg zum esse und z trinke. Elịa isch inzwüsche ufe Gipfel vom Berg Kạrmel gstiege u het sich ufe Bode mit em Gsicht zwüsche de Chnü kouret.

43 Är het zu sim Diener gseit: "Gang bitte ufe und lueg i Richtig Meer." Der Diener het das gmacht u brichtet: "Da isch überhoupt nüüt" Sibe Mal het Elịa gseit: "Gang no einisch."

44 Bim sibte Mal het der Diener gseit: "Da stigt e chlyni Wulke us em Meer uf – so gross wie e Hand." Druf befahl ihm Elịa: "Gang und säge zu Ạ ha: 'Spann der Wagen an! Mach di ufä Wäg, damit di dr Rägä nid ufhaltet.'"

45 Inzwüsche hei sech dunkle Wulche am Himmu zämegbruucht, Wind isch ufcho u es het agfange, i Ströme z rägne. Ạha immer witer gfahre u het schliesslech Jẹsreël erreicht.

46 Jehovas Hand isch jedoch über Elịa cho. Är het sy Gwand am Gürtel befeschtigt und het dr ganz Wäg nach Jẹsreël vor Ạ ha här grännt.