Römer 7 vo 16

Römer 7 vo 16

7:1 Wüsset dir öppe nid, Brüedere (i rede doch zu Gsetzsexperte), dass das Gsetz Herr über e Mönsch isch solang är läbt?

2 E verhürateti Frau zum Bispiel isch dur Gsetz a ihre Maa bunde, während er läbt. Doch we ihre Maa stirbt, isch si vom Gsetz vo ihrem Maa entbunde.

3 Zu Läbzyte vo ihrem Maa würd si aus Ehebrächerin bezeichnet wärde wenn si eine angere hätt. Doch we dr Ma schtirbt, isch si vo sym Gsetz frei, u si isch ke Ehebrächerin we si e angere Ma hürate.

4 Ebenso sin au ihr, mini Breda, durch d Körper vum Chrischtus gegeiba däm Gsetz gschtorbe, dmit ihr nem andere ghärt, nämlich däm, der vu d Dote uferweckt worde isch. So chömmer für Gott Frucht träge.

5 Denn wo mir i Überiistimmig mit em sündige Körper gläbt hei, si die sündige Lideschafte gsi, wo dür ds Gsetz gweckt worde si, i üsem Körper würksam, u mir hei Frucht treit wo zum Tod füehrt.

6 Jetz aber sy mir vom Gsetz befreit, wüu mir im Hiblick uf das wo üs ischränkt sy gstorbe. Dadurch chöi mir im ne nöie Sinn Sklave si, nämlech dür e Geischt, und nid im alte Sinn dür ds gschribene Recht.

7 Was söllemer also sege? Isch das Gsetz Sünd? Uf ke Fall! Genau hätti d Sünde ohni das Gsetz nid kenneglernt. I hätt zum Bispiu d Begierde nid erkennt, we ds Gsetz nid gseit hätt: "Du söttsch nid begoh.

8 D Sinde aba het durch des Gebot d Möglichkeit gfunde, in ma alli Begierde z wecke. Denn ohni Gsetz isch d Sinde dot gsi.

9 Früener bin i gwüssermasse ohni Gsetz läbig gsi. Wo ds Gebot denn isch cho, het d Sünde ufgläbt, i jedoch gstorbe.

10 U das Gebot, wo zum Läbe sött füehre, wien i festgstellt ha, zum Tod.

11 Denn d Sünde het dür ds Gebot d Möglichkeit gfunge, mi z verfüere u z töte.

12 Das Gsetz a sich isch auso heilig und z Gebot isch heilig, grächt und guet.

13 Hetmer itz öppis wo guet isch, dr Tod bracht? Natürlech nid! D Sünd aber het das doh, damit dütlech wird, dass sies isch, wo mir dür das, wo guet isch, dr Tod bringt. So isch d Sünde durch ds Gebot no viu schlimmer worde.

14 Mir wüsse ja, dass das Gsetz durä Geist chunnt, i aber bi e stärbliche Mönsch, unger d Sünde verchouft.

15 Denn i verstoh nid, was i tue. I due nämlech nid, was i wott, sondern was i hasse.

16 Wenni jedoch tue, wasi nid wett, stimmi zue dass das Gsetz guet isch.

17 Aber iz bi nüm igs, wos duet sondern es isch d Sünde, wo i mir wohnt.

18 Denn i weiss, dass in ma, des heisst in minem Sündige Körper, nigs Guetes wohnt. Ich ha zwar d Wunsch z doe, was guet isch, aba nit d Fähigkeit, s üszfiehre.

19 Denn s guete woni wot mache due nid, sondern s schlechte woni nid wett mache, das machi.

20 Wenni itze due was i nid wett, de füehre nümme i s us, sondern es isch d Sünd wo i mir wohnt.

21 Ig stelle auso bi mir fougendes Gsetz fest: Wenn ig z Richtige wett due isch das Schlächt bi mir vorhande.

22 Was de Mensch betrifft, woni innerlich bi, han i würklich Freud am Gsetz Gottes,

23 aber i gseh i mim Körper es anders gsetz wo mit däm gsetz vo mim dänk im Kampf steit. Es macht mi zum Gfangene vom Gsetz vo de Sünd wo i mim Körper isch.

24 Ich elende Mensch! Wer wird mich vo dem Körper befreie wo däm Tod verfalle isch?

25 Dank seg Gott dür Jesus Christus, üse Herr! So bi i selbscht also in minem Denke ä Sklave vum Gsetz Gott, mit minem sündige Körper aba ä Sklave vum Gsetz dr Sinde.