Römer 4 vo 16

Römer 4 vo 16

4:1 Da das so isch was söllemer über Abraham sege, was het üse libliche Vorfahr erreicht?

2 Wenn Abraham wäg sinere Tate für Grecht erklärt worde wär, hät er Grund sich z rüehre, doch nit vor Gott.

3 Denn we heisst`s in dr Schriftschtell? "Abraham glaubt an Jehova un des isch nem als Grechtigkeit agrechnet worde."

4 Öpper wo Tate vollbringt, chunt si Lohn nid als unverdienti Güte aagrechnet, sondern als öppis wo ihm zuestaht.

5 Wär drgäge ke Tate vollbringt, aber a dä glaubt, wo dä Gottlose für rächt erchlärt, dä bechunnt si Gloube aus Gerechtigkeit aagrechnet.

6 Säget doch o David über ds Glück vom Mönsch, däm Gott Gerechtigkeit ohni Tate arechnet:

7 "Glücklech sy die, wo gsetzlosi Tate verziehe u ihrne Sünde zudeckt worde sy.

8 Glücklich isch de Mensch wo Jehova d Sünde keinesfalls a rechnet."

9 Wird das Glück nun nume Beschnittene oder auch Unbschnittene zueteil? Mir säge doch: "Abrahams Glaube isch ihm als Gerechtigkeit agrechnet worde."

10 Unger welne Umständ isch är ihm denn als Grechtigkeit aagrechnet worde? Als Abraham beschnitte oder wo er unbschnitte isch gsi? Är isch no nid beschnitte gsi, sondern unbschnitte.

11 U er het es Zeiche gregt nämlech d Bschneidig – als Siegel vor Gerechtigkeit ufgrund vom Gloube, woner het gha, woner no unbschnitte isch gsy. So soll er dr Vater all däne wäre, de Glaube hän, während sie unbschnitte sin, dmit ne Grechtigkeit aagrechnet wird.

12 U är sött Vater vo beschnittene Nochkomme wärde, u zwar nid nume vo dene, wo sech a d Bschneidig hebe, sondern o vo dene, wo d Spure vom Gloube folge, der üses Vater Abraham als Unbschnittene het.

13 Denn Abraham odr sini Nochkumme hän des Vuschpreche kumme, dass er Erbe vu einere Welt si soll, nit durch d Befolgig vum Gsetz, sundern durch Grechtigkeit ufgrund vu Glaube.

14 We nämmlech diejenige Erbe si wo sech a ds Gsetz haute de wird dr Gloube nutzlos, u ds Verspräche isch ufghobe.

15 In Würklechkeit lütet ds Gsetz dr Zorn Gottes füre, doch wo kes Gsetz isch, gits o ke Überträtig.

16 Deswäge gschihts dür Gloube, sodass sech di unverdienti Güte zeigt. So isch ds Verspräche aune sy Nachkomme sicher - nid nume dene, wo sech a ds Gsetz haute, sondern o dene, wo sech a Gloube Abrahams haute, vom Vater vo üs allne.

17 (Es isch so wies i de Schrifte steit: "I ha di zum Vater vil Völker gmacht. Das isch vor Gott gsi, won är glaubt het, vor däm, wo d Dote läbig macht u das nid Vorhandene rüeft, aus wärs vorhande.

18 Entgege aller Hoffnig, doch gstützt uf Hoffnig, het Abraham de Glaube gha, dass er dr Vater vil Völker würd wärde. Isch ihm doch gseit worde: "So werde dini Nachkomme si.

19 Obwou är im Gloube nid schwach worde isch, isch ihm bewusst gsi, dass sy Körper so guet wi d tot isch gsy (schliesslech isch är öppe 100 Jahr alt gsi u dass o Saras Muetterleib dot isch gsy.

20 Aber wäg däm Verspräche, wo Gott gäh het, het är nid im Ungloube gschwanket, sondern isch stark durch si Gloube worde u gäb Gott d Ehri.

21 Är isch völlig überzügt gsi drvo, dass Gott sy Verspräche o het chönne haute.

22 Drum "isch ihm das als Gerechtigkeit aagrechnet worde.

23 Die Wort, dass "es ihm aagrechnet worde isch", si allerdings nid nume siitwäge ufgschribe worde,

24 sondern o üsewäge, wo's aagrechnet wird, will mir a Gott glaubet, wo üse Herr Jesus vo de Tote uferweckt het.

25 Är isch für üsi Verfählige usgliferet worde und isch uferweckt worde, damit mir für grächt erchlärt wärde.