Offebarig 16 vo 22

Offebarig 16 vo 22

16 Un i ha ä luuti Schtimm ghärt üs däm Heiligtum zu de siebä Engel, sage: "Goht un giesst die siebä Schale vum Zorn Gottes iba d Erde üs.

2 Der erschti isch wägg u het sini Schale über d Ärde gosse. Und es schmerzhafts, bösartigs Gschwür befiel d Mönsche, wo ds Kennzeiche vom wilde Tier träge hei und sies Abbild abet hei.

3 Der zwöite isch sy Schale ins Meer gsässe. Und es isch zu Bluet worde wie vom ne Tote, u jedes Läbewäse isch gstorbe, ja alles wo im Meer isch gsy.

4 Der dritt isch sy Schale i d Flüss u d Wasserquelle gsässe. Und si si si zu Bluet worde.

5 I ha dr Engel ghört wo für d Wassermasse zueständig isch gsy, säge: "Du wo du bisch u der bisch gsi du Loyaler bisch grächt wöu die Urteil hesch gredt,

6 denn du hesch dene wo ds Bluet vo Heilige und vo Prophete vergässe hei Bluet z trinke gä. Si verdienets."

7 Und i ha ghört d Altar säge: "Ja, Jehova Gott, du Allmächtige, wohr und grächt sind dini Urteilsprüch."

8 Der vierte isch sy Schale über d Sunne gsässe u dr Sunne isch gschtattet worde, d Mönsche mit Füür z versänge.

9 Un d Mensche wäre vu d grosse Hitz vuschenkt, aba sie läschtere iba d Name vum Gottes, der de Macht iba de Plage het, un sie berihre nit un gän nem nit d Ehri ge, de nem zueschtoht.

10 Der füfti het sini Schale über d Thron vom wilde Tier gossä. Un si Königrich het sich verfinschteret, un d Mönsche hän agfange, sich vor Schmerz uf d Zunge z bisse,

11 aba sie hän iba d Gott vum Himmel gläschtert wägä ihre Schmärze un ihrer Gschwurbel, un sie hän ihri Tate nit bereut.

12 Der sechst het sini Schale über ä grossi Fluss Euphrat gossä, un er het üs trocknet. So isch fir d Könige vum Oschte dr Wäg bannt worde.

13 U i ha drü unreine inschpirierti Üsserige gse, wo usgseh hei we Frösch. Si kumme üs däm Mul vum Drache un vum wilde Tier un vum falsche Prophete.

14 Es si tatsächlech vo Dämọnen inspirierti Üsserige u se voubringe Zeiche. Sie zehn üs zue d Kenig vu d ganze bewohnte Erde, um sie zum Kriiz vum grosse Dag Gottes, vum Allmächtige z vusammle.

15 "Ich chume wiene Dieb. Glücklech isch, wär wach blibt u sini Obergwänder bhaltet, dermit är nid nackt umelouft u me sini Blösse gseht."

16 U si hei si a däm Ort versammlet, wo uf Hebräisch Armagẹdon gnennt wird.

17 Der siebte isch sy Schale i d Luft gosse. Da isch e luti Stimm us em Heiligtum vom Thron här cho. Si het gseit: "Es isch usgführt!"

18 Un do ware Blitze, Schtimme, Donner un ä grosses Erdbebe, we sich noh ne eins gregt het, dmit`s Mensche uf d Erde git, so witrichend un gross war des Erdbebe.

19 Di grossi Stadt het sech i drei Deil gspaltet u d Schtädt vo de Völker fiele. Un Gott erinneret sich a Babylon de grossi, um ihr d Bächa mit däm Wi vu sinem rasende Zorn z ge.

20 Usserdem floh jedi Insle und es si ke Bärge me gsi.

21 Denne fiele grossi Hagelstei vom Himmel uf d Mönsche – jede wog ungefähr es Talänt. Un d Mensche hän iba Gott gläschtert wägä dr Hagelplag, denn sie war üsergwöhnlich gross.